nöldur og grobb

Í kvöld eldaði ég fasana í fyrsta sinn á ævinni. Mér hefur alltaf þótt þeir svolítið rómantískir síðan Margrét Lilja vinkona bauð mér einu sinni fyrir löngu síðan í dásamlegan kjúkling sem var eldaður eftir franskri fasana uppskrift....með eplum og koníaki man ég sérstaklega. Ógó góður. Ég var með epli í mínum í kvöld og romm en ekki koníak. Það voru nokkrar fjaðrir á þeim og ég þurfti líka að plokka úr þeim agnarlitlu hjörtun...þau höfðu orðið eftir ásamt smá bút af lifrinni. Það tók aðeins á í fyrstu en var svona líka fljót að jafna mig að í þokkabót þá saxaði ég litlu smáu hjörtun og kransæðarnar og lifrarbútana....og notaði í grunn að sósu...örugglega besta sósa sem ég hef gert um ævina...ég er ekki sérlega flink með þær og það er líka allt í lagi.

Ég er voða mikið að hugsa þessa dagana. Það er skrítið að vera svona heimavinnandi. Ég á soldið erfitt með það en það er samt skemmtilegt svona á stundum. Og oft nóg að gera þó svo að ég eigi það til að glápa á sápuóperur og skoða facebook aðeins of oft til að geta talist gagnlegt.

Ég fór í skólaheimsókn um daginn vegna starfs sem ég var að sækja um. Það var ekkert svaka spennandi svo sem...en vinna....Svo þegar ég fékk tilkynninguna um að hafa ekki fengið starfið missti ég aðeins sjálftraustið. Svona er maður skrítin skrúfa en það er ekki um annað að ræða en að halda áfram að leita. Það hlýtur eitthvað að dúkka upp fyrr en síðar. Það sem veldur mér einna mestum áhyggjum með að finna vinnu hér í Englandi er að Englendingar eru svo ofsalega málugir...getur maður sagt svoleiðis? Alla vega mér finnst þeir nota svo mikið af orðum til að skýra hlutina. Og þá finnst mér það sem ég hef að segja svo snubbótt, eins og ég viti ekkert um neitt...og svo nota þeir svo mikið af skammstöfunum...sem ég veit ekkert alltaf hvað eiga að þýða. Það er nú alveg efni í heila bloggfærslu svo sem. Sem dæmi get ég nefnt að ég er á póstlista hjá TES og þarf að vera með QTS en telst ekki NQT svo er spurning hvort maður fari í SEN eða EYFS, nú eða LEA...eða hvort maður lendi með nemendur sem þjást af SEBD..nú svo þarf að fylgjast með PPA og alltaf að kvíða fyrir OFSTED skýrslunni. Ég skora á lesendur, ef einhverjir eru, að giska á þýðingu þessara skammstafana. hehe....þetta er eiginlega bara fyndið.

En jæja, best að hætta að væla.

Við vorum með opið hús hérna heima í gær. Kammertónleika fyrir vini og vandamenn. Það mættu nú ekkert rosalega margir en þetta var rosalega fínt fyrir litla píanóleikarann sem stressaði sig smá áður en fólkið kom og fékk því aðeins að æfa fyrirtónleikastress. Sem er sennilega gott þar sem hann hefur verið beðinn að spila á masterclass hjá kennurum Birmingham Conservatoire þann 28.febrúar. Það er voðalegur heiður.
Svo langar kennarann hans að hann taki þátt í keppni í píanóleik í mars. Ég veit ekki alveg hvað mér á að finnast um svoleiðis keppnir...en þetta er ekki neitt peningadæmi heldur meira að fá umsögn og vottorð um að hafa tekið þátt. Annars eru Englendingar svo metnaðarfullir að hérna verður maður að vera á fullu við að viðhalda ferlinum, þannig að svona hlutir koma eiginlega í beinu framhaldi af prófinu hans síðasta sumar. Gott mál bara held ég.

Það er skrítið að búa núna í öðru landi, svona án þess að ætla heim til Íslands eftir ákveðinn tíma. Það fer vel um okkur. Það vantar ekki en það er furðulegt að vera í burtu frá fjölskyldunnni og vinunum. Spurningar varðandi framtíðina leita á hugann og um leið einhver ónotatilfinning þar sem við erum ekki með neinar fastar áætlanir eftir september. Ekki það að plön breyti nokkru um framvindu lífsins þegar á reynir. Ég var heldur betur með plön þegar hún mamma kom út til okkar haustið 2007 og ég nýbyrjuð í mastersnáminu. En sá sem öllu ræður tók aldeilis fram fyrir hendurnar á manni þá. Það er kannski bara best að vera ekkert með nein sérstök plön þega öllu er á botninn hvolft?

Valli Kalli er að spila noctúrnu eftir Chopin og ég er eiginlega hálfklökk að hlusta á krakkann. Þvílík sorg og dýpt sem hann nær að túlka í þessu verki. Hann hefur lífsreynslu þó ungur sé og einhvern veginn virðist hann ná að tjá sig með tónlistinnni. Svo þegar verkinu er lokið...lítur hann upp og brosir...hvernig fannst þér þetta mamma? Og dettur svo beint í spila Hendrix á píanóið....(við erum orðin pínu þreytt á Hendrix greyinu eftir smá ofspilun bæði á gítar, píanó og svo í tölvunni...hehe). Ég bið hann að endurtaka noctúrnuna, sem hann gerir með gleði. Svona er ég heppin með hann. :-D

Jæja best að fylla ekki skjáinn með einni færslu, þó kominn sé tími á slíkt hérna. Læt þetta duga af nöldri og grobbi í bili. Sjáum hvað setur með framhaldið.

Lifið heil!

Flugur dagsins og kastalar himinsins.

Er að hugsa um að endurvekja dægurflugurnar mínar og loftkastalana. Langar ekki að láta Snjáldru yfirtaka allt í netheimum.
Er í miklum hugleiðingum í augnablikinu og langar að veiða marga möguleika varðandi starf. Er á sama tíma skíthrædd við að fara útí ferlið þar sem samkeppnin er gífurleg og margir slást um hverja stöðu sem losnar. elsku amma Dússý hefði dekrað við VK á góðu vetrarkvöldi. Notalegt bara. Spjall í síma og tár á hvarmi...allt fylgir á þessum tímamótum. Soldið erfitt. Umheimurinn er sjálfsagt búinn að gleyma þvi að þessi dagur hafi einhverja þýðingu.

Mig langar að fara að vinna við leiklist eða eitthvað skapandi. Er með hugmyndir um verkefni en vantar vettvang. það kemur.
Læt þetta gott heita í blii og man vonandi eftir þessari yfirlýsingu minni....dægurflugurnar skulu lifna við og loftkastalarnir rísa.

Lifið heil!

Íslensk sumarnótt

Nú er ég komin heim til Íslands. Fyrir viku síðan. Komin í gömlu vinnuna tímabundið. Yndislegt í alla staði að fá að koma til baka og rifja upp það sem manni einu sinni var svo tamt. Eftir fimm vikna dvöl hjá tengdó í Englandi erum við nokkuð sátt við lífið og tilveruna. Aðal erindið út var að gera syninum kleift að þreyta svokallað advanced certificate exam hjá Trinity College London. Hann rúllaði því að sjálfsögðu upp og náði þeirri sjaldgæfu einkunn 90/100. Sem er stjörnueinkunn og rúmlega það. Snillingur þessi drengur. En rosalega rólegur yfir þessu bara og leikur sér núna í fótbolta sem aldrei fyrr. Lítið að spá í að hafa rúllað upp einleikaraprófi í píanóleik eftir að hafa lært á píanó i 4 ár. Annað erindið var að vera við mína eigin útskrift við Warwick University þar sem ég hlaut MA í Drama and Theatre Education. Langþráður draumur um meistaragráðu rættist og naut ég þess að ganga um Campus í slopp með skrítinn hatt á hausnum og hettu um hálsinn. Gaman að taka við skírteininu og yndislegt að hitta gömlu kunningjana úr náminu sem og nágrannana frá Heronbank. Þriðja erindið var svo að sjá sýninguna How do shapes fill space? sem stærðfræðingurinn minn setti upp í Royal Society í London. Ákaflega posh dæmi og svakalega flott hjá honum. Þetta vakti gríðarmikla athygli og spennandi að sjá hvort þetta þróist ekki útí eithvað skemmtilegt.

Átakanlegar fréttir af ótímabæru fráfalli ástvina fólks í kringum mig hafa tekið á og enn og aftur hrekkur maður við og heitir því að njóta nærveru þeirra sem standa manni nærri. Ég hugsa til þeirra sem eiga um sárt að binda og óska þess að þeim hlotnist styrkur til að takast á við þau átök sem framundan eru. Ég veit að þau skref eru hrikalega erfið og slíkur missir breytir manni varanlega.

Við héldum upp á afmælið hennar mömmu í gær. Hún hefði orði 56 ára hefði hún lifað. Það var gott að halda upp á daginn með mínum nánustu. Sonur minn bakaði köku og áttum við notalega stund saman. Ég sakna hennar svo ótrúlega mikið og trúi því varla ennþá að hún sé raunverulega dáin og að ég geti aldrei talað við hana aftur. Það er skrítið hvernig maður nær samt að fúnkera í lífinu. Ég hugsa um hana oft á dag og ég veit að hún vakir yfir okkur og er sennilega bara nokkuð stolt af okkur. Veit samt að hún yrði nú ekkert rosalega hrifin af þessu flakki á okkur. Hún vildi helst hvergi annars staðar vera en í Eyjum og vildi hafa sitt fólk hjá sér. En við höfum ákveðið að flytja til Englands í næsta mánuði. Smá tregi að yfirgefa landið í annað sinn. Íslenskar sumarnætur eru svo unaðslegar að það erfitt að ímynda sér að búa annars staðar. En við erum með árssamning úti í bili þannig að við sjáum til hvað tekur við eftir það. Ætlum að búa í Leicester þar sem Eddi minn hefur fengið starf við háskólann. Hvað ég geri veit enginn en ég er viss um að eitthvað sniðugt kemur upp.

Nóg að sinni. Lifið heil!

Skýjaganga

Ferðin til Japan hefur breytt ýmsu. Sjóndeildarhringur minn hefur víkkað og á fingur minn hefur bæst einn hringur...hehe...rímar voða fínt....

Skýjaganga mín hélt áfram þegar ég kom heim og komst að því að ég hafði náð A fyrir meistarprófsritgerðina mína. Það var mikill léttir og unaðsleg tilfinning. Puðið var þá þess virði eftir allt saman.
´
Nú er það bara hversdagsleikurinn með sínum skinum og skúrum. Ævintýrin halda þó áfram á meðan við drögum andann. Ég segi kannski ferðasöguna okkar hér bráðum...ef ég hef orku til þess. Ég er nefnilega ennþá á tímaflakki...fer að sofa snemma og vakna ókristilega snemma...í fyrsta sinn á mínum fullorðinsárum sem ég vakna svo árdegis án þess að eiga til þess brýna nauðsyn og skyldu. hehe...verður undarlega lítið úr verki svo snemma morguns þó það sé vissulega notalegt að borða hafragraut með syninum og spjalla áður en við leggjum af stað út í daginn.

Lifið heil!

Heimkoman

Slysaskot í Palestínu

Lítil stúlka. Lítil stúlka.
Lítil svarteyg, dökkhærð stúlka.
Liggur skotin.
Dimmrautt blóð í hrokknu hári
Höfuðkúpan brotin.

Ég er Breti, dagsins djarfi
Dáti, suður í Palestínu
En er kvöldar klökkur, einn
Kútur lítill, mömmu sveinn.

Mín synd er stór. Ó systir mín.
Svarið get ég, feilskot var það.
Eins og hnífur hjartað skar það,
Hjarta mitt, ó systir mín
Fyrirgefðu, fyrirgefðu,
Anginn litli, anginn minn.

Ég ætlaði að skjóta hann pabba þinn.

Kristján frá Djúpalæk.

2009

Gleðilegt ár, kæru vinir!

Nú er ég komin aftur heim til Íslands og bara sátt. Nýtt ár hefur bankað upp á og það gamla kvatt með kurt og bí. Síðasta ár bauð upp á mörg ævintýri þrátt fyrir þunga sorg og erfiðleika. Fyrir það er ég þakklát og heilsa nýju ári með von í hjarta.

Ég óska lesendum mínum gleðilegs árs og friðar!

Dússý f. 25.júlí 1953, d. 20. nóvember 2007

Í dag, þann 20. nóvember er eitt ár liðið síðan elskulega mamma mín kvaddi þennan heim. Hún fékk langþráða hvíld eftir hetjulega baráttu við þjáningar og ætlaði sér alls ekki að gefast upp fyrir sjúkdómnum. Guð minn góður hvað ég sakna hennar. Ég skil ekki hvernig við fórum í gegnum þetta ár án hennar. Við erum á ágætu róli en lífið er auðvitað ekki samt án hennar. Hennar mun alltaf verða saknað í öllum okkar gleði og sorgarstundum. Sumir segja að maður verði fullorðinn þegar maður missir foreldri. Kannski er það rétt en mér finnst ég ennþá hálfgerður krakki. Ég reyni þó að tileinka mér sitthvað af hennar vísdómi. Hún var klettur lífs míns og hún er það í reynd ennþá. Það er svo oft sem ég get ímyndað mér hvað hún myndi segja eða gera við ákveðnum aðstæðum. Ég reyni að fylgja því og trúi að sál hennar hvíli í friði og að andi hennar vaki yfir mér og fjölskyldunni minni.
Ég hef margt að lifa fyrir, ekki síst í hennar minningu. Ég veit að hún væri stolt af mér og Valla Kalla. Honum sérstaklega.
Í kvöld ætlum við að útbúa kjötbollur að hætti Ömmu Dússý. Sá stutti bað um það og það fær hann. Við ætlum að kveikja á kertum og biðja fyrir ömmu í himnaríki. Ég held að það verði góð stund.

Lifið heil!